AnG HoNeY kO aT aNg BaGuIo
I miss my honey. We were supposed to have a date after office today but he and his family went to Baguio. They left early this morning. Sayang! Maga-ice skating pa naman kami. Instead of feeling bad, I feel happy. Natutuwa talaga ako. Eh pano ba naman kasi, it’s his first time to be in Baguio. we he he! Okay narin yun. Kawawa naman honey ko kung pipigilan ko pa. I told him to make a wish once he arrives there (di ba ganun daw yun?) and not to talk to strangers. Baka kasi masyadong malibang eh kung saan-saan magpupupunta. By this time, I think their still on their way to Baguio. They took two bus rides. One is from Manila to Urdaneta then the other bus is from Urdaneta to Baguio. I’m waiting for another text message from him.
Ito ang pinaka-mahigpit na bilin ng honey ko " Hon behave and uwi maaga..." He surely knows me. he he... hindi naman siguro bad kung manonood ako ng sine with my friends mamayang uwian. hhhmmmm...
HE loves me!
minsan, dumarating talaga sa buhay ko yung sobrang kalungkutan o kaya inis, kaya nadadamay lahat ng mga ginagawa ko pati yung mga taong nasa paligid ko. as in badtrip talaga. para sa'kin, hindi magandang pagkakataon yun pero feeling ko para kay GOD, challenge yun para iparamdam NYA yung presensya NYA. paano? He tells me that He's there for me by using other people to comfort me. tulad nito:
1. chocolate - dalawang tao na ang nagbigay sa'kin nito, sa magkaibang pagkakataon, nung sobrang lungkot ko. yung isa in a form of chocolate bar, basta inabot nalang nya. yung isa naman, unusual talaga. nag-overtime kasi ako sa office nun tapos yung janitress sa office, binigyan ako ng hot chocolate sa cup. na-touch talaga ako.
2. ulan - paghumihingi ako ng sign, isa ito sa mga pinaparating ni GOD.
3. angel - naniniwala ka ba dun? ako naniniwala ako na yung angel ko laging nagpapanggap na driver. college pa'ko nun, bumabagyo at baha, may pedicab driver na nagsakay sa'kin, sa classmate ko at kay maries (to think na ayaw nang bumyahe nung iba). hindi sya actually nagdrive, nagtulak lang sya, dalawa sila ni maries, hanggang makarating kami sa blumentritt. imagine, basang-basa silang dalawa pero nakangiti parin. buti nalang nandun sya.pagod narin kasi kami kalalakad eh/ another, kakatapos lang ng ulan nun, maries and i decided to walk kasi wala ngang masakyan at gabi na. we got ourselves into a place na dead-end na pala. hindi na kami makabalik sa pinanggalingan namin kasi trapped na kami sa baha na may kahalong mga langis. madilim pa.medyo isolated yung lugar pero bigla nalang may dumating na tricycle sa tapat namin at isinakay kami./ higschool, walking distance lang yung school, madaling araw palang naglalakad na'ko mag-isa. syempre may kahalong dasal yun na sana may makasabay ako. lagi naman, may tricycle din akong nakakasalubong para bigyan ng ilaw yung dinadaanan ko.
4. si maries - i feel so blessed. may "feelings" detector yata tong taong to. lagi nalang kapag malungkot ako, lagi nya akong pinapasaya at binibigyan ng lakas ng loob. sa kanya ko lang na-feel na bukod sa'kin, may isa pang taong nagmamahal at tumatanggap ng buong puso sa pamilya ko at sa akin. I love this guy!
marahil maraming mababawan sa lahat ng ito. oks lang. blog ko naman 'to eh. he he. "Each day of my life, I'll always be thankful to GOD." sana manatiling bukas ang puso,isip at kaluluwa ko para makita at maramdaman araw-araw kung gaano ako kamahal ng DIYOS.
Pangungulila
Bakit kaya ganun? Every time na happy ka, as in yung sobrang saya to the tenth power, lagi nalang may kasamang lungkot sa bandang huli. Minsan nga naisip ko, hindi kaya part talaga yun nang buhay para lang ma-appreciate mo yung happiness and fulfillment na nadama mo nung time na yun. Kasi naman ang tao (guilty ako) minsan hindi marunong mag-thank you at tumanaw ng utang na loob. Kaya tuloy medyo binibigyan ng leksyon.
Naisip ko nga yung mga kaibigan kong babae (dose kaming lahat isama mo na yung isang pa-girl), sobrang saya nang samahan namin pero dumating yung time na nagkahiwa-hiwalay kami. Nakakalungkot kasi kahit na alam mong friends parin kayo, iba parin yung nagkikita kayo lagi at nagkukwentuhan. Namimiss ko na yung sabay-sabay na paglulunch, pagtuturbo notes, pagbubulungan na dinig rin naman at yung kulitan (isama mo na yung sapilitan naming page-english mula alas-otso hanggang alas-diez ng umaga). Namimiss ko na yung samahan na kusa nalang pinagtibay ng pinaghalo-halong interes, istorya ng buhay at kalokohan (kadalasan). Ngayon, magkakahiwalay na kami. Sino kaya sa grupo naming ang walang utang na loob at hindi marunong mag-appreciate?! Yan tuloy, binigyan ng leksyon at nalungkot kaming lahat. Sana ma-terminate na sya kung sino man sya. (joke lang)
Isa lang ang ipinagpapasalamat ko… sa mundong ito, walang bagay na permanente. Kung may lungkot man o paghihiwalay, naniniwala ako na magiging maayos at mababago rin ang lahat. Balang araw, magkakasama at sasaya rin muli kami pero sa pagkakataong iyon, sinisigurado kong bawat minuto o segundo ay maa-appreciate at ipagpapasalamat ko. Hay...i miss my friends.
na komento
