BuTi NaLaNg ...

Hele ni Lola

2011-02-28T21:16:00.001+08:00

It’s been 7 months since lola passed away. Akala ko, naka-recover na’ko. Pero bakit ganun? Sa isang simpleng pangyayari sa buhay ko, mukha namang normal na nagyayari iyon, pero bigla nalang sumagi sa isip ko ang isang alaala na magkasabay na nagpalungkot at nagpasaya sa akin…

Mataas kasi ang lagnat ni Jonas kagabi. Epekto yon marahil ng ubo’t sipon pati narin pagdudumi nya. “Mommy hele! Mommy hele!” sabi ng kawawa kong anak. Sinusubukan ko syang ihiga sa kama pero umiiyak sya. Gusto nya, yakapin at ipaghele ko sya. Nung ipinaghele ko na sya, yumakap sya sa akin ng mahigpit. Saktong sakto, pagkayap nya, parang bigla nalang may luhang nangilid sa mata ko. Nung una, nangilid lang pero habang pinipigilan kong mag-isip, lalo namang umapaw yung luha ko .. hanggang sa di ko na napigilan …Sh#*t!!! Naalala ko bigla si Lola…

10 or 11 years old ako noon, ubo ako nang ubo… mataas din ang lagnat ko..madaling araw na, hind parin kami makapagpahinga ni lola… Sinubukan nya akong pahigain pero bumabangon parin ako dahil nahihirapan akong huminga dahil sa kaka-ubo. Habang nakapikit ako at nahihirapan … umiiyak naman si Lola. Sabi nya “ Diyos ko, sana ako nalang ang mahirapan...” Lahat na nang posisyon pinagawa nya sakin para lang makatulog ako hanggang sa nakita ko nalang ang sarili ko na nakakakuha na ng maginhawang pagtulog habang nakasandal sa pinagpatung-patong na unan ni Lola. Nakatulog ako ng nakaupo. Mahimbing na nakatulog habang puyat naman na nagbabantay sakin ang lola ko…Ang sikip sa dibdib kapag naaalala ko ang mga ganitong pag-aasikaso nya .. kasi miss na miss ko na sya …

Wala naman kasi akong masabihan noon nang “Mommy hele!” kasi hindi ako lumaking kasama ang mommy ko. May sarili na syang pamilya at malamang iba na ang tumatawag sa kanya ng Mommy. Kaya si Lola na ang naging mommy ko. Napakadakila nang pagmamahal nya… Alam ko, marami pang mga pangyayari sa buhay ko ang magpapa-alala sakin sa kanya. At lalong higit na magpaparamdam ng labis na pangungulila ko kay Lola.

Lola, kung nasan ka man, maraming maraming salamat sa lahat ng sakripisyo mo sa’kin. Salamat dahil alam kong ipinaghehele mo parin ako sa mga pagkakataong nalulungkot ako at maraming iniisip na problema. Lola, Alam ko na magkikita rin tayo balang araw. Pero sa ngayon, gagampanan ko rin muna ang tungkulin ko bilang ina. Mahal na mahal kita. I miss you!

aNToK

2008-08-26T11:05:00.006+08:00

Ilang beses narin itong nangyayari sa'kin kaya naisipan kong gawan ng paraan...

Nasubukan mo na bang magdasal sa gabi tapos sa sobrang antok, lumilipad na ang diwa mo hanggang sa makatulog ka na at sa halip na "amen" ay "zzZZnGoRrrrKKK!" na ang lumalabas sa bibig mo. In short, hindi na natapos ang pagdarasal mo.

Ako, madalas guilty. Naisip ko nga, hindi naman ako masyadong pagod maghapon pero bakit wala na'kong energy para magdasal sa gabi? Shall I blame the pregnancy hormones? (ayos sanang palusot yun)

Nahihiya na'ko sa KANYA...Siguro nage-effort nalang si Lord na basahin ang nasa puso ko kapag alam NIYANG nakatulog na naman ako. Alam ko, ginagawa NIYA yun kasi yung mga bagay na gusto ko ... materyal man o hindi ... kusa nalang dumarating kahit hindi ko nababanggit sa prayers ko. Kaya nga mas lalong nakakahiya.

Isang challenge ito sa isang antuking buntis na kagaya ko. Mamaya, susubukan kong mag-focus at mag-concentrate habang nagdarasal para hindi ako talunin ng ANTOK. Kaya ko 'to!

Pikchuran!

2008-01-05T20:33:00.000+08:00

Pagkalipas ng maraming taon ng paghihintay... wa ha ha! May digicam na'ko! kULAY fink! Sony T70. Bigay ni Maries ; )

Ang siste, hindi pa'ko marunong gumamit. Ang alam ko lang ay kumuha ng picture. Isang click lang, may picture na.

Namimiss Ko Na ...

2006-11-18T21:18:00.000+08:00

Si PuToL ...

Isang asong askal na putol ang buntot na lumaki at tumanda na kasabay namin
Isang maamo at mabait na kaibigan na kahit anong oras ako dumating sa bahay, sumasalubong parin sa'akin ... na masayang masaya
Para bang ilang taon kaming hindi nagkita at miss na miss nya ako tuwing nagkikita kami
Si Putol na iiyak nalang kapag pinapalo ni lola (dahil napagbintangang nangaway ng ibang aso)
Na minsan ay lampa dahil nalalaglag pa sa hagdan kahit na apat ang paa
Na sisilip lang sa pintuan ng bahay pero hindi naman papasok kasi mas gusto nya sa labas
Na gusto pang sinusubuan pag pinakakain ng pandesal
Na natuto nalang maligo nung matanda na sya
Na ayaw magpahawak ng ilong pero walang magawa kapag napapagtripan ko
Isang espesyal na bahagi ng buhay namin ...
Isang mapagmahal na kaibigan ...

Sayang at hindi na namin sya makakasama... Hindi man lang namin naipagtanggol nung gabing masagasaan sya ... Para nga akong tanga! Iyak ng iyak sa isang aso ... Nanghihinayang dahil wala naman syang sakit tapos ganun lang ang mangyayari. Nagising nalang kami na wala na syang buhay. Hindi ko sya makakalimutan. Ilang araw na ang lumipas nung mawala sya pero nami-miss ko parin sya ; (

A Ba KA dA

2006-09-26T18:33:00.000+08:00

Pagkagaling ko sa IQA meeting sa Pier 4, nagpaalam na'ko agad sa kanilang lahat. Kahit na medyo umuulan ulan pa, sumugod na'ko kasi kailangan ko talagang magpunta sa PLM. Kaya mga bandang 5pm, nakasakay na'ko ng taxi at medyo pinaringgan ko yung driver na "idaan nyo po kung san madali kasi hanggang 5:30 lang po yung office" ... pero ang totoo hanggang six pm pa naman. Gusto ko lang iparamdam kay manong na urgent yung pupuntahan ko kaya wala na syang time para iligaw ako at iikot kung saan-saan. Hehe. So far, tagumpay naman. Nakarating ako sa Admission Office ng Graduate School of Arts, Sciences & Education. Since ako nalang naman yata ang tao dun, binuksan ko na sa loob ng office yung basa kong payong at iniharang sa daanan para matuyo agad.Pinasa ko yung photocopy ng Transcript ko at nakita ko na naman yung tres ko sa Algebra.Nag-fill out ako ng form para sa admission.So kailangan ko pa palang mag-qualifying exam bago makapagmasteral.hhhmmm... sana naman walang Math yun. Kasi kung may Math yun, magda-drop na'ko agad kahit hindi pa'ko nagpapa-enroll. Hehe.

We'rE LeAviNg

2006-07-01T18:11:00.000+08:00

eto na yun... nagsimula na kaming mag-turn over ng mga documents na hawak namin. nakakalungkot isipin na maghihiwalay na kaming lahat. mamimiss ko sila. mamimiss ko ang samahan namin. kung ano man ang naghihintay sa aming lahat, sana maganda yun. sana lahat kami magkaroon ng magandang trabaho. sana kahit na magkahiwalay na kaming lahat, kahit na kanya-kanya na, sana ganun parin ang samahan kapag nagkita-kita kami uli.

kanina, pinanood namin yung ginawa ni jhake para sa grupo. habang pina-flash yung pictures ng grupo, tinutugtog yung through the years. nalungkot ako pero dinadaan nalang sa biro. pa'no, medyo nakakahiya naman kung magmama-drama ako.

alam ko na hindi pa ganoon ka-lungkot ngayon pero sa mga susunod pa na araw, unti-unti nang mababawasan ang mga gamit namin. unti-unti nang lilinis ang opisina hanggang sa isa-isa narin kaming mag-alisan at upuan nalang ang matitira. tapos puro alaala nalang ang maiiwan pati yung mesa sa pantry na saksi sa lahat ng mga pagluha at kulitan.

mamimiss ko sila. sobra.

SuNdAy na NamAn

2006-05-27T17:25:00.000+08:00

Excited na akong gumising bukas dahil pupunta na naman kami sa Novaliches para makasama uli sila Lola, Mama, Bilo, ang mga kamag-anakan kong kapitbahay lang namin at pati narin si Putol (ang matapat naming aso). Sayang nga kasi hindi man lang makakasama si Maries dahil may duty parin sya sa office kahit Sunday. Haayy... Sana magluto si Mama ng pinakbet o kaya ng adobo o kaya ng kahit ano basta gusto ko lang matikman uli yung luto nya kasi masarap. Sana magising din ako ng maaga para hindi ako mabitin sa buong araw.

MaAganG BLooPerS

2006-05-19T09:52:00.000+08:00

Nagmamadali na naman kasi akong pumasok kanina. So habang taas-noo akong naglalakad sa tapat ng Jollibee Tayuman, papunta na sana ako ng LRT, bigla nalang akong nadulas with matching pagwag-wag pa ng buhok. haaayyy naku! napa-"sshhhh----t" talaga ako sabay tayo at sabay lakad. May paglingon pa pala akong ginawa dahil tiningnan ko kung ano yung dahilan ng pagkadulas ko. Isa syang balat ng hilaw na mangga. At siguro dahil medyo napa-split yung left leg ko, nahati sa gitna yung balat ng mangga. Hindi naman masyadong malala ang pagkakadulas ko dahil kahit na naka-split yung left leg ko sa harapan, nakaluhod naman yung right leg. Yung isa ko namang kanang kamay ay naka-push sa lupa na parang runner na naghihintay ng go signal. Bloopers talaga. Hindi ko na inayos yung buhok ko, basta pagkatayo ko, dire-diretso nalang akong naglakad at umakyat sa hagdanan ng lrt. Feeling ko, nakita ako nung mga vendors at mga kumakain sa jollibee. Bahala sila. Ang mahalaga, 7:51 am ako nakarating sa office. Hindi ako late ; )

MaSarAp maNgAraP

2006-05-18T12:57:00.000+08:00

Marami akong gustong gawin sa ngayon pero dahil hindi naman ako masyadong nagmamay-ari ng ganoong yaman (syempre may ibang mas mahalang dapat i-consider sa budget), ng panahon din siguro at ng sobrang as in "at maximum level" na interes para gawin yun... eh wala lang... dinadaan ko nalang muna sa pangarap. Wala namang masama eh.

eto ang mga gusto kong bilihin:

paintings

center table

throw pillows

pillow cases

ethnic na curtain (yung tipong kapis or kawayan)

digital camera

sandals

damit tulad ng girly blouse at khaki pants

bed

magazine, dapat yung real living

cook book

eto ang mga gusto kong gawin:

mag-gym

mag-badminton

pagandahin ang bahay namin

mag-ice skating

mag-aral magluto

mag-negosyo ( sana kaya kong i-franchise yung fruitas or plato wraps )

magtayo nalang kaya ng sarili kong gift shop

mag-ipon

magblend ng lahat ng prutas na pwedeng iikot ng blender namin

mag-aral mag-type ng mabilis

tapusin ang pagbabasa ng chronicles of narnia at seven habits

gumawa ng magandang essay or tula or painting kaya

mag-alaga ng aso

libutin ang Pilipinas kasama ang pamilya ko

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Sabi nga ni Pinky nung binabasa nya ito, simple lang daw akong tao.

Sabi ko naman "ang babaw nga eh..."

alam ko naman na pwedeng ma-achieve ang lahat ng ito.

ang kailangan ko lang ngayon ay magplano

ng maayos para isa-isa kong tuparin lahat ito ; )

uNang HiRit - TrAFFic 2Ps

2006-04-29T17:50:00.000+08:00

Pagkatapos ng mahabang panahon ng pagrereview sa umaga at pagbabasa ng policies sa gabi, natapos narin sa wakas ang first batch ng exam namin about Traffic 2Ps. Wish ko lang pasado kaming lahat.

Tuwing ganitong may exam, lagi kong nararamdaman kung gaano ako inaalagaan ni Maries. Naryan yung gigising sya ng madaling araw para lang gisingin din ako upang mag-review. Pero hindi rin natutuloy ang pagrereview ko dahil nakakatulog ako uli. Naryan yung nagtetext sya para lang sabihin na "goodluck sa exam." Talaga nga naman, ang sarap ng buhay pag may nag-aalaga sa'yo.

Sana talaga makapasa kaming lahat.

Mamayang gabi stress-free na naman pero not for long because by the end of May, may exam na naman uli.

Ang mahalaga, sa lahat ng mga pagsubok na ito ay lalo pa naming napapagibayo ang aming kaalaman.

AkaLaiN mO yUn... BusY na KaMi

2006-03-11T14:31:00.000+08:00

Ang daming naka-schedule na activities ng mga trainers ngayon (kami yon). Medyo nakakalunod ng konti pero kung maha-handle talagang mabuti ng bawat isa sa amin, i'm sure na marami kaming matututunan.

Ito ang ilan sa mga activities na naka-schedule:

1. group review of use case (every 2pm/ 1-3hrs / once a week)

kailangan naming gumawa ng mga presmat bago ito i-present. medyo mahirap ito lalo na sa iba pero malaki ang maitutulong nito dahil kumbaga nare-review narin kami tungkol sa mga use case.

2. game based activities (every 10am/ 30mins-1hr/ every wednesday)

ang bawat grupo sa amin ay magpe-present ng iba't ibang ice breakers & games na pwede rin naming magamit "in the future" sa mga participants namin kapag nasa actual training na kami.

3. table topics (every 8:15-9am/ 45mins/ every m/w/f)

nakakahawig ito sa impromptu speaking habang merong group sharing. gagawin namin ito habang nagbebreakfast. may mga bubunutin na tanong at kailangang sagutin yun ng makakabunot.

4. updates on meetings (extemporaneous - 3-10 mins)

basta ang usapan dito, after ng table topics, magsasalita sa harap ang magbibigay ng update tungkol sa meeting na dinaluhan nila. ang challenge, dapat ay english ang gagamitin na language.

5. learning sessions (month of april)

may mga presentors na naka-assign per topic. the topics are personality development, change management, advance excel, flash powerpoint, Cip Kaizen and 5s. i'm sure na marami kaming matututunan dito.

6. sharing of ideas in the bulletin board (1 person per week)

ito ang isa sa pinaka-paborito ko kasi bawat isa sa amin ay mabibigyan ng pagkakataon na sarilinin ang isang bahagi ng bulletin board at paganahin ang aming creativity. anything goes ang tema kaya kahit ano pwede mong i-post gaya ng tips, tula, essay, stories at kung anu-ano pang kuru-kuro na syempre dapat may sense at interesting.

7. team building (once a month)

ayos to. ito ang pinaka-magaan sa lahat dahil magkakaroon kami ng time para sa aming mga sarili.

ito ang mga plano:

april - badminton

may - swimming

june - rapelling/rock climbing/ paintball

july - bowling

august - dancing

september - comedy bar

october - poetry reading/ acting workshop

november - enchanted kingdom

december - christmas party

8. reading & book review (2 persons per month/ 1 book per person)

isa ito sa pinakamalaking challenge sa pagiging isang trainer ko dahil hindi ako masyadong mahilig magbasa ng libro. kailangan naming unawain ang librong babasahin namin at ipe-present ito sa buong grupo sa kahit anong paraan na gusto namin. it can be thru powerpoint presentation, games or anything that will show our presentation/platform skills. since kailangan lang naming pumili ng title ng book sa listahan, ang pinili ko ay "creating life ni sylvia ann hewlett" pero hindi ko pa alam kung tungkol saan yun. nung hiniram ko na yung libro sa super learning (mini library sa company namin), natuwa akong bigla dahil mukhang tumutugma sa akin yung libro. it's all about professional women and their quest for children. bagay na bagay ito sa akin lalo na't nagsisimula palang din kami ng bagong pamilya ng honey ko.

isa lang ang masasabi ko "goodluck sa aming lahat". sana ay hindi maging drawing lang ang mga bagay na ito at sana rin ay mabalanse namin ang aming mga iskeydyul. yun lang ; )

A mOmEnT tO reMemBer

2006-03-03T11:23:00.000+08:00

Umaga palang, sinabi ko na sa sarili ko na kapag natapos na ang exam ay magse-celebrate ako mamayang gabi. Masakit kasi sa ulo ang magreview kaya it's time for me to reward myself. Kaya pag-uwi ko ng bahay, isinalang ko agad sa DVD ang "A Moment to Remember". Nangako kasi ako kay Kateh na panonoorin ko agad ito kaya kahit na alam kong may darating na bisita si Maries, hinayaan ko syang mag-asikaso sa kusina at magluto ng chicken tocino, fried chicken at chicken balls ( hindi rin kami mahilig sa chicken he he he... ).

A Moment To Remember

Hindi ko natapos yung panonood ko ng "A moment..." dahil dumating na nga ang mga bisita ( rex & rosette ) kaya pinanood muna namin yung "Honey". In fairness, masarap yung niluto ni Maries lalo na yung fried chicken kahit na medyo kasing tigas ng goma yung chicken tocino ( hehe... )

Ang ganda nung "Honey" na movie. Maaksyon. Puro sayaw kaya hindi ako nainip habang pinanood ko. Ang sexy ni Jessica Alba at ang cool magsayaw. Wish ko lang ganun din ako pero sa ngayon, kakayanin ko nalang ang magsayaw tuwing christmas party with the "emmanuel singers" ; )

Ipinagpatuloy ko yung panonood nung "A Moment to Remember" hanggang hatinggabi. Isa lang ang masasabi ko, ang bigat sa dibdib! Sobrang nakakaiyak at saka pagdadrama ko ay humihikbi talaga ako sa harap ng tv habang si Maries naman ay abalang abala sa paglalaro ng NBA live sa pc.

Naisip ko nga, nakakalungkot kung mangyayari sa akin o isa sa mga mahal ko sa buhay ang nangyari sa pelikula. Kaya bigla ko ring naalala ang blog ko. Kailangang i-update ko ito lagi para maisulat ko ang mga importanteng pangyayari sa aking buhay para naman mairecord ko ang mga magagandang alaala sa aking buhay.

Inirerekumenda ko ito na panoorin ng mga pips dahil may matututunan silang aral... " habang ikaw ay malakas at nabubuhay, sabihin at ipadama mo ang iyong pagmamahal "

StArbUckS - FeBruArY 9, 2006

2006-02-13T11:21:00.000+08:00

Ito ang advance celebration namin ng valentines day.

PaNgArAp

2006-02-06T19:34:00.000+08:00

Mahirap palang maghintay sa isang pangarap na hindi mo alam kung kelan darating o kelan mo makakamtan. Kung sabagay, kahit noon pa man nung bata pa ako, nasanay narin naman akong maghintay hanggang sa nainip na'ko...gumawa ng paraan para matunton ko ang kasagutan sa lahat at nagtagumpay naman ako...pero iba yung sitwasyon ngayon. Hindi ito yung tipong paggising mo sa umaga, mararamdaman mo yung labis na kagustuhang makamit yun kaya gagawa ka ng paraan, kikilos ka at hindi ka titigil hangga't hindi mo nakukuha, hanggang sa andyan na, mahahawakan mo na dahil gumawa ka ng paraan.

Hindi ko mapigilan na malungkot lalo na't hindi ko alam kung ano ang kasagutan sa pangarap na ito. Kung minsan, inip na inip na ako ngunit may isang bahagi sa puso ko na nagsasabing maghintay lang ako. Gusto kong maghintay. Gustong gusto kong maghintay hanggang sa makamtan ko yung tanging bagay na labis kong inaasam ngayon. Kung darating sa buhay ko ang pagkakataong matupad ang pangarap na iyon, ako na ang pinaka-masayang tao sa buong mundo. Kung dumating man iyon sa buhay ko, iingatan ko nang buong pagmamahal. Sana malapit na.

Birthday ko po Ngayon...

2005-12-01T18:00:00.000+08:00

Actually, nung November 29 pa ang birthday ko... pero itong stressfull na araw na ito ay nagkaroon ng buhay at saya nung isurpresa ako ng Asmira Girls. Ayos talaga magpalusot ang mga ito. Saba-sabay daw nag-lunch out. Magtatampo pa nga sana ako dahil hindi man lang ako niyayang kumain sa labas. Pagtingin ko nalang wala na silang lahat. Yun pala, bumili sila ng red ribbon na cake para sa akin. Nung hapon na, habang busy ako na nag-aarrange ng records sa ISO, bigla nalang silang kumanta ng Happy Birthday! Medyo delayed reaction pa nga ako kasi akala ko hindi ako yung kinakantahan nila. Birthday din kasi ni Dulce ngayon eh. Yung dati naming kasama sa Asmira. Eto pang si Myra, kumuha pa ng malapad na kandila. Ha ha ha! Syempre, kung iihipan ko yun, dapat malayo sa cake dahil madumi yung kandila. Napulot lang yata ni mai kung saan.

Sa totoo lang, ito talaga yung isa sa nagpapatibay sa Asmira team...ang pagpapahalaga namin sa isa't-isa. Yung pagiging sama-sama namin, sa kalokohan man o sa mga bagay na may katuturan. Sobrang na-appreciate ko yung effort ng grupo. Sana nga kasama ako sa pagpaplano nung surprise eh kaso ako nga pala yung may birthday. I feel blessed to have found a group like Asmira. Sana, kahit matatanda na kami ay huwag magbago ang grupo. Ano kayang itsura nun kung lahat kami may mga tungkod na tapos si MAF ang kinakantahan namin ng Happy Birthday? he he... tapos si pinky parin ang bumibirit...cute.

I love my Asmira Friends.

LaDy GuArD : " MiSs TiNuLaK kA bA?"

2005-10-03T12:49:00.000+08:00

Tinanghali ako ng gising kanina.Pagbangon ko, aba! 5:15 am na. Kaya dali-dali akong nagbihis at nakaalis ako ng 6:00 am. alas otcho kasi ang pasok ko eh.Akala ko solve na'ko dun nang biglang ...charraaaannnn!!! ang haba ng pila sa sakayan ng fx papuntang monumento. Medyo okay pa nga nung una kasi pang-sampu ako.sabi ko, ayos to.Sampu lang din naman ang capacity ng fx.Nung dumating ang fx, tapos! may isa na agad pasahero sa harap. So naiwan ako. Atleast, ako na ngayon ang una sa pila.

Para bumilis ang kwento, nakarating na'ko sa monumento.Mga 7:45am na.Eh alam ng lahat ng tao sa maynila na sira ang line 1 ng LRT kaya sobrang bagal nito.So pagbaba ng fx, karipas na'ko ng lakad (parang takbo narin).Kaliwa, kanan, zig-zag ... basta may masisingitan sa daan, overtake ako ng overtake.he he! So feeling ko ang bilis-bilis ko.

So eto na, nakaakyat na'ko sa LRT at may nakahintong tren.Medyo nagmabagal ako ng lakad dahil sabi ko, puno na ang tren.Pumila ako sa kuhanan ng mga libreng dyaryo eh natambakan ako ng mga guys, kaya hindi na'ko nakisingit sa pagkuha ng dyaryo.Nung paalis na'ko, may nakita akong girl na tumatakbo papuntang tren.Na-carried away ako.Tumakbo rin ako dahil napansin kong hindi pa umaandar ang tren.

Tiiit - tiiiittttt!!!! Warning buzzer na'po. Pero deadma ang lola mo.Wooosshhhh!!! takbo parin ako papunta sa last or second to the last door na pang kababaihan lamang.May babagal-bagal na girl na pumapasok sa pinto.Naisip ko syang itulak para makapasok ako.Nagtagumpay naman ako. Naitulak ko sya sa loob ng tren pero nabigo ako sa isang banda. Hindi ako nakatapak sa tren.Blag! kung pwede lang umiyak ang singit ko that time, siguro ngumawa na ng ngumawa yun.Kaybilis ng mga pangyayari.Nakita ko nalang ang sarili ko na nasa mas mababang level.Sumuot yung kaliwang hita ko sa butas sa pagitan ng LRT at sahig.Yung kanang hita at binti naman ay napaluhod o napasalampak ng biglaan sa sahig.So para akong balerina na nakasuot sa gilid ng LRT.

Tiiit-tiiiiiiiiiiiittttttt! this time, nakatingin na'ko sa kaliwang braso ko na maiipit na ng pinto ng LRT. Para akong engot na sumisigaw ng "Manong! Manong! Teka lang po. Maiipit ako!" Mabilis din akong mag-isip.Inipit ko yung bag ko sa pintuan ng LRT para hindi sumara.Imagine, habang nakasuot yung hita ko sa butas, nakikipagsapalaran ako sa pinto ng LRT.

Nagtagumpay ako.Bumukas uli ang pinto ng LRT.wa ha hah! So, taas noo este yukong noo akong tumayo. Nakalimutan ko na kung may umalalay sa akin eh. Papasok pa sana ako sa LRT kaso yung shoes ko, nalaglag sa riles. Parang nagpaparinig pa nga yung announcer eh."Inuulit ko po,warning buzzer na po yan...etc". So umandar na ang tren at iniwan akong sugatan. haaayyy... Lumapit sa'kin yung lady guard at tinanong (refer to the title). Napangiti lang ako. Yung isang lalaking guard naman, pinulot at hinagis yung sapatos ko sa'kin.

Isang malaking pasa sa kaliwang tuhod at isang masakit na sugat sa kanang binti.Aruy! Pagpasok ko sa sumunod na LRT, nanginginig parin ang tuhod ko. Eto pa, nagsumiksik talaga ako malapit sa unahan para hindi makita ng mga taong saksi sa paglangoy ko sa tren ang mukha at uniform ko.Shaks! Gusto ko na talagang umiyak pero pinigilan ko lang. sabi ko sa sarili ko "Wag kang iiyak.Marami ka pang gagawing report sa office."Wawa naman ako.

Pero sobrang nagpapasalamat ako kasi buhay ako ngayon at buong buo.Naisip ko nga, paano nalang kung nakaladkad ako nung LRT? Hindi ko man lang nasabi mga taong mahal ko na mahalaga sila sa akin...Kaya eto, isang panibagong pananaw na naman ang iniwan sa'kin nung pangyayari sa LRT. Una, wag puro trabaho ang nasa isip.Pangalawa, sabihin sa mga mahal ko at ipadama ko sa kanila na mahal ko sila. Pangatlo, Wag tatanga-tanga. Pang-apat, wag pahirapan at pagurin ang sarili pag-late na dahil kahit na anong mangyari...wala namang deduction sa salary he he...Lastly, maging mabuting tao dahil anytime, pwede pala akong mawala sa mundo.

MaMiMisS kO tO

2005-08-25T19:16:00.000+08:00

Dear Bilo,

Buti nalang kahit medyo hindi kagandahan ang cellphone ko eh na-capture ko parin ito. Ang sarap alalahanin ng bonding nating dalawa sa kwarto na tinutulugan natin. Naaalala ko pa, si lola yung nakahiga sa kama at sumiksik lang tayo para magharutan at mag-picture-an. He he! Mahahalata pa nga sa picture yung kurbadang likod ni lola. Nakuba na kasi yan sa kakalaba nung kapanahunan nya. Sa palagay ko, nagmana ka sa ate mo, syempre ako yun! Masayahin, makulit at mahilig magpa-cute sa camera. Sis, mamimiss ko to lalo na pag malaki ka na... Kasi pag malaki ka na, alam kong masayahin at pa-cute ka parin pero baka kasi hindi na tayo magkasya sa kama. Kung nagkataon, baka malaglag na si lola sa kama at mamura tayong dalawa. he he! I feel so lucky to have you as my sister. Isa kang simpleng mabait at minsang pasaway na bata na labis na nagdudulot sa akin ng kaligayahan.

april 30,2005 8:55pm

likod ni lola, bilo, ako

8:56 pm

fishy fishy!!!
bilo, pede ba pakibaba na yang kamay mo?

9:06 pm

m- oh bilo, kunwari tulog tayo. wag kang gagalaw.
b-oo ate.
m-(taas kamay hawak ang cellphone) click!

bLoG ... KiLaLa Mo Pa Ba AkO?

2005-08-20T13:18:00.000+08:00

ilang minuto nalang, magtatrabaho na naman ako. ang dami ko nang napalampas na pangyayari.hindi ko man lang naisulat dito sa blog ko. pa'no kasi, lagi akong busy. pero hindi ako busy para ma-appreciate lahat ng mga nangyayari sa buhay ko ngayon. mas maayos at masaya ang buhay ko at sobrang nagpapasalamat ako kay GOD. may mga extra curricular activities pa'ko.kapag may time, iboblog ko talaga lahat.

MiNsAn LaNg KaMi BaTa

2005-07-24T17:38:00.000+08:00

Buti pa noon, parelax-relax lang. Kung may problema man eh tungkol sa subjects sa school o tungkol lang sa maliliit na bagay gaya ng crush, tampuhang pambata at walang service kaya kailangang maglakad.

Namimiss ko na ang mga bestfriends ko. Si Honey at si Vhal. Sana magkita uli kami one of these days ... hah! walang duda , iingay ang buong paligid pa'no hindi mauubos ang mga kwento namin sa isa't isa.

Ako, Honey and Vhal

DaLaWaNg GoLd Fish At Si BaBy BeAr

2005-07-19T23:51:00.000+08:00

Nasubukan mo na bang magka-aquarium sa bahay? syempre yung may tubig, may bubbles, pebbles at higit sa lahat may isdang lumalangoy. Hah! Kami meron nang aquarium. Binigyan kasi yung utol ko ng mga isda ng classmate nya kaya napagisipan nyang hingiin nalang yung aquarium sa kabilang bahay at lagyan ng tubig. Successful naman so far. Buhay ang tatlong isda. Bale isang panget, maliit at matapang na isdang kulay gray at dalawang tabachoy ngunit maliit din na mga gold fish. Nung una akala ko, talagang mailap lang ang mga gold fish dun sa maliit na pangit na gray fish na tatawagin nalang natin sa pangalang Baby Bear (ewan ko ba kay utol kung bakit iyun ang binigay na pangalan eh hindi naman bagay). Sa tuwing lalapit si Baby bear sa dalawang bochog na gintong isda, eh natataranta ang mga ito. Kahapon ko lang natuklasan na sobrang tapang pala ni Baby bear. Mabilis syang lumangoy at masama ang ugali nya. Akalain mo ba namang sa liit nyang iyon eh nangangagat siya ng gold fish. Tsk! Kahapon ko lang natuklasan pero medyo huli na ang lahat. Yung isang cute na gold fish, isa nalang ang palikpik. Kawawa naman. Kaya naman pala patagilid lumangoy at laging nasa itaas ng tubig eh hindi pala makalangoy ng maayos. Naawa talaga ako. Buhay pa naman sya pero para na syang si Nemo. Naiinis talaga ako kay Baby bear. Kung hindi nga lang alaga ng utol ko yun, hmp! goodluck sa kanya. Sa sobrang awa ko nga pala sa dalawang cute na gold fish, ipinalipat ko sa isang maliit at bilugang aquarium. Wala nga lang bubbles at pebbles pero oks narin yun kaysa naman papakin sila nung isdang si Baby bear. At dahil nakonsensya si utol sa ginawa nyang pagkonsinte sa pangangagat ng isda nyang panget, pinamigay nya nalang sa kabilanng bahay yung dalawang gold fish. Nakakamiss nga eh pero atleast wala nang problema.

Minsan ganun din dapat ang ginagawa sa personal na buhay, kapag feeling mong toxic na yung mga friends mo, trabaho o relasyon -- ilayo mo muna ang sarili mo at syempre mag-isip isip. Maraming Baby bear sa mundo pero i'm sure, kahit na maraming ganun, meron namang isang gold fish na handang samahan at damayan ka kahit wala na yung isang palikpik mo. sino yun? ikaw lang makakasagot nun.

SiX oNe!!!

2005-07-16T09:12:00.000+08:00

Kung minsan talaga, may mga pagkakataong sobrang paulit-ulit nalang ang nagyayari sa buhay ng tao. Gigising, babangon, maliligo, magbibihis, mag-aayos sa salamin at lalayas papuntang office. Buti nalang may isinisingit si God na maliliit na pagkakataon para magbigay ng ngiti sa taong bored ... July 15 ng umaga habang nagsusuklay ako sa harap ng salamin, si lola naman ay nakaupo sa sofa sa likuran ko at si Bilo ay nasa labas na at nag-aabang ng service nya papuntang school...

Biglang sumilip si Bilo (na nasa labas) sa loob ng bahay at tumingin sa orasan ...
Bilo: (pagkatingin sa orasan eh isinigaw kay mama sa labas kung anong oras na..)
Bilo : SIX - ONE!!!! (sabay sibat)

Sabay kaming napatingin din ni lola sa orasan at mula sa salamin eh nagkatinginan kami ni lola sabay tawa .... eh pa'no, ang tamang oras ay SIX-FIVE (6:05AM). Etong little sis ko, kailangan ng Reading Time 101. Nine years old na sya and she's turning 10 this August. Nalito lang siguro dahil nakaturo yung malaking kamay ng relo sa number 1. he he...

Ha ha ha... At least napangiti nya kami ni lola sa akala naming simpleng araw lang.

O.T. - Ohhhh Thank yoouuu

2005-07-09T19:22:00.000+08:00

It's 7:29pm and i'm still here in the office. Dangan ba naman kasing pagawin ako ng report after 5pm?!! I have no choice. I know how important the complaint summary is but what i wasn't aware of is its "new" submission day. "Meg, kailagan na raw yung report ngayon. I-send mo nalang sa E-mail ngayong gabi". Huwat?! Hindi ba sa lunes pa yan? Eh teka, nakasara na ang drawer ko, ayus na ang mga gamit ko, nagpulbo na'ko, nagsuklay na'ko at higit sa lahat, handa na akong lumayas. Hay naku! I'm not whining about the work. I actually enjoy doing it every week because i get updated on the complaints that we have resolved. What i find really irritating is the fact that i am now working under pressure "after office hours" on a saturday evening. Nakakataranta at nakakaasar. The quality of my work suffers whenever i rush things. Hello! sabado kaya ngayon. Gusto ko sanang umuwi ng maaga pero eto nga, nangyari na. Wala na akong magagawa. Nag-O.T. tuloy ako. O Thank you. I just hope they wouldn't notice some missing details on my report. Dun kasi ako nagtatagal sa computation ng oras. Nakakalito kasi yun...So that's it! They have decided to change the submission date. "Meg tuwing sabado dapat ready na yan". Ang sagot ko? "Okay. Noted po". Next week, ihahanda ko na sarili ko.

Buti nalang sa ermita naka-duty ang honey ko. sabay nalang kaming uuwi. Syempre dapat sunduin nya ako. He's going to fetch me at 8pm. Buti nalang nanjan si Maries. Hay... Come to think of it, Buti nalang pala nag-O.T. ako. At least, makakasama ko siya tonight. OOhhhhh Thank Yooouuu narin.

sI fLuFfY aT mEgGy...PuMePeTiKs sA cIc

2005-07-07T09:05:00.000+08:00

Tamang Duda!

Tamang bagong toothbrush

Tamang duda at hindi nakapag-toothbrush

ThE pLaNet CoMpUtoPiA

2005-07-06T08:22:00.000+08:00

hello! i just want to share the story my honey and i made for sam (his cousin). This is all about the parts of a computer. this is cute. nag-enjoy kami ng honey ko habang ginagawa namin 'to.

In a not so distant future, a planet called Computopia exists in the galaxy. It is a place where advance technology runs the whole planet. Everything is in order and all things are possible to achieve… but something big is about to happen…

In Computopia, everybody knows the importance of each other and they help one another that is why it is an ideal place to live in.

Motherboard reigns in Computopia. She is well loved by chips, capacitors and bytes (citizens of Computopia) because of her good leadership. There are three council that helps Motherboard. They are Minister Rom, Master CPU and Admiral Ram.

Minister Rom is the leader of the chip and in charge of permanent storing of data for Computopia.

Master CPU interprets and executes instructions; together with his faithful servant “mp chip” they do most of the data processing in Computopia.

Admiral RAM is the leader of the capacitors that hold the bit of information in the planet. They can hold a great number of information.

They were all united with Motherboard, as head of the council. She alone posses the power that protects the sockets that will bind Minister ROM, Master CPU and Admiral RAM. Working hand-in-hand, they form a team that serves as the heart and soul that power up Computopia at its best.

Least they know, an evil plot was about to take place. And this was all planned by General Virus of Trojan Sinister Planet. His plan is to bring chaos and rule Computopia.

The day has come, the evil General Virus and his army invaded Computopia. They captured Motherboard and made the other 3 council as prisoners. Darkness and fear covered the whole planet as the evil general takes the thrown of Motherboard.

Every single citizen of Computopia were scared except for one little Mouse. Mouse is a young scientist who believes that if they help one another, they can defeat General Virus and his army. Mouse asked his friend Keyboard to use his keypads to call everyone and encourage them to join. Monitor, an engineer, agreed to help. He used his life-sized crystal screen to share his views on how to outwit their enemies. The bytes and citizen of Computopia were amazed with such courage that Mouse has shown. And so, they also joined the Troop against General Virus and his army. They carefully planned and made sure that each one has a powerful weapon called Norton Lasers. Norton laser is a magnificent weapon invented by young scientist Mouse. This will surely knock their enemies down.

The right time came. When monitor flashed on his life-sized monitor the word “A-T-T-A-C-K”, every bytes, chips and brave warriors quarantined the army with Norton Lasers. Keyboard and Mouse immediately freed the 3 council Minister ROM, Master CPU and Admiral RAM and they ran to their hideout. Unfortunately, the bytes, chips and brave warriors were not able to retrieve Motherboard and defeat General Virus.

Back in their hideout, the young scientist Mouse, revealed his latest invention to the 3 council. A more powerful weapon that could only be powered up by the chosen TRIAD, and they are Minister ROM, Master CPU and Admiral RAM. It is the Norton Canon.

Together with the troop, the 3 council plotted a plan to rescue Motherboard.

As planned, long before sunset, the troop fought the army of the evil General Virus until they were defeated one by one. The 3 council immediately aimed the Norton Canon to General Virus while he held Motherboard as hostage. He told the 3 council that he will only let go of Motherboard if they allow him to escape. General Virus also said that if they fire on him, Motherboard would also be destroyed. The 3 council laughed at him and fired the ever powerful Norton Canon. Poor General Virus didn’t know that the Norton Canon was invented to destroy viruses like him and cause no harm to Motherboard or any other bytes or chips. General Virus and his army vanished from Computopia. Motherboard was saved through the help of her 3 council and the brave troops in her planet.
Once again, peace and harmony was restored in Computopia. Motherboard thanked her people for their bravery. The 3 council Minister ROM, Master CPU and Admiral RAM gave a reward to the three courageous young citizens Little Mouse, Keyboard and Monitor. All the citizen of Computopia including every bytes and chips in the planet lived happily ever after.

sUrPrEsA

2005-06-03T07:46:00.000+08:00

What can a 9-year old girl do to make her elder sister happy? This question is not really hard to answer. On May 31, 2005, a very ordinary day, my little sis BILO sent to me a text message ...

B- ate uwi ka ng maaga. may SUPRESA ako sayo. nandito kami ni mama ngayon sa robinson, yung pinuntahan nyo dati ni kuya maries.

M-okay. ano ba yun?

B-basta.wag ka nalang maingay. akyat ka sa taas (referring to our room) pagdating mo.

So when i arrived home...

M-anong surpresa mo?

B- (she took a shoe box and opened it.) (tinaktak nya yung rubber shoes nya at may lumabas na dalawang bente at mga barya. fifty one..fifty two..... FIFTY SIX!

M-oh ang dami nyan ha.

B-sa'yo nalang yan...pandagdag ko sa kasal mo...

Aaaaayyy....as in sobrag na-touch ako. thank you ako ng thank you sa kanya.
I'm so thankful to God becuase I have been blessed with such a sweet and thoughtfull sister. Grabe! sobrang mami-miss ko to. Sana wag syang magbago.

eTo Na ...

2005-05-16T19:59:00.000+08:00

I’ve updated my scrap book yesterday. Ayos! hindi na sya mukhang “scratch book”. He he! I’ve also started with my wedding plan journal. Medyo mahirap palang magsimula. Nahihirapan pa akong magdecide kung sino ang isasama ko sa entourage. I will talk to my honey later or kung kelan may time so we could finalize the list. I feel like it’s not the right time to talk to my hon about this. Meron kasi syang personal problem. Maybe I should listen to him first. Sa totoo lang, I feel so excited. As in itong tungkol sa plan namin ang isa sa mga nagpapasaya sa araw ko. We’ve no exact date for the wedding because we’re still in the process of saving for the big day. Ganun pa man, mabuti na yung inihahanda ko na yung ibang kailangan para pag nakita ng honey ko, matuwa sya.

To Do : check some wedding invitations to have an idea about the entourage.

MiSsInG mY mOm

2005-05-09T15:07:00.000+08:00

I miss my mom. I want to see her and tell her that I love her. I want to see her and greet her on her day. It’s mothers day yesterday. Bakit ngga ba ako nagdadrama ng ganito? Si Kateh kasi eh nakakahawa. Nakita ko kasi na umiiyak sya kaya tuloy naiiyak narin ako.

Nung bata ako,
simpleng sulat lang para kay mommy,
alam kong matutuwa na siya.
Na-iimagine ko na kung paano nya ibibida yun sa mga kaibigan nya.
Ngayon, gusto kong gawin uli yun.
Pero natitigilan ako. Nahihiya ako.
Sulat?
Anong magagawa ng sulat ko? Matutulungan ba sya nun sa pagtitinda nya? Sasaya kaya sya? Alam ko hindi sapat yun. Kaya hindi nalang ako nagpakita sa kanya. Nahihiya kasi ako eh.

6 & 11

2005-05-07T18:11:00.000+08:00

Yesterday, my honey and I celebrated our 6 years and 11 months of togetherness. Isang buwan nalang, seven years na kaming magkasama. At dahil dun, nag-ice skating kami sa Megamall ngayong araw na 'to. Yahoo! Unlimited ice-skating from 12nn to 6pm. Cool! Hindi ako masyadong mabilis at medyo nadudulas pa nga ng konti pero umaandar naman kahit papano. He he! Ang honey ko, aba bigla nalang nawawala sa tabi ko. Nakakarating kung saan-saan pano ba naman marunong na talaga syang mag-roller blades kaya automatically, magaling na syang mag-balance kahit tabachingching sya. Kaya lang sumakit yung arthritis nya. Kawawa naman. Haaayyy! Sana talaga bumalik kami uli dun. Dahil sa susunod na pagpunta ko, hmp! I’ll dance on ice…(ice cubes).

SiMpLeNg BuHaY

2005-05-06T18:21:00.000+08:00

I'm learning to adjust at Cic. Haaayy... kakapagod nga lang. I'm trying to do my best everyday. Sana nga walang maging problema or kung magkaproblema man eh maayos agad. Siyempre kahit papano nakakahiya parin sa kanila. Believe it or not, okay naman yung mga kasama ko as in enjoy naman kasi nagtutulungan kami. Ayos din pala ang rin-bee at sacku kahit pa'no. Nga pala, late ako kanina ng 30 or 46 minutes kasi code yellow yung LRT. Nyak! biruin mo, 7am palang nasa monumento station na'ko ng LRT tapos sabi nung babae "epagpaomanhen nyo po. kod yelo po ang el-ar-t. kod yelo po sa blomentret." Ayun! Tapos! Sabi ko nalang, baka may gustong sabihin sa'kin si God na tipong "meg, stop! araw-araw ka nalang nage-LRT. Mamasyal ka naman at matutong mag-appreciate ng ibang bagay sa paligid mo..." at tama nga SIYA. Na-enjoy ko ang malakas na hangin kahit na maalikabok. Natuyuan nga ako ng pawis eh pero enjoy parin...

Nga pala naalala ko, kanina habang naliligo ako, biglang nagbrown-out sa banyo. Memorable 'to kasi hindi ako natakot. He he...medyo nagmadali lang ;)

AnG HoNeY kO aT aNg BaGuIo

2005-04-30T11:28:00.000+08:00

I miss my honey. We were supposed to have a date after office today but he and his family went to Baguio. They left early this morning. Sayang! Maga-ice skating pa naman kami. Instead of feeling bad, I feel happy. Natutuwa talaga ako. Eh pano ba naman kasi, it’s his first time to be in Baguio. we he he! Okay narin yun. Kawawa naman honey ko kung pipigilan ko pa. I told him to make a wish once he arrives there (di ba ganun daw yun?) and not to talk to strangers. Baka kasi masyadong malibang eh kung saan-saan magpupupunta. By this time, I think their still on their way to Baguio. They took two bus rides. One is from Manila to Urdaneta then the other bus is from Urdaneta to Baguio. I’m waiting for another text message from him.

Ito ang pinaka-mahigpit na bilin ng honey ko " Hon behave and uwi maaga..." He surely knows me. he he... hindi naman siguro bad kung manonood ako ng sine with my friends mamayang uwian. hhhmmmm...

HiKbi

2005-04-28T16:57:00.000+08:00

I feel sad today.
Tomorrow, Mumay won’t be with me in the office anymore…
Haayyy… I’ll be left out. Kakalungkot naman.
Huwaaaaahhhhh!

Di bale (singhot!) nandito naman yung kambal. ( E & E )
Tapos, konting saglit nalang, pupunta narin dito
sina Fluffy, ‘te meh and ms. Leigh.

WhAt GoEs aROuNd, cOmES aRoUnD

2005-04-26T13:17:00.000+08:00

Past 9am,while I was staring at the pc monitor in my workstation, Lyndon (officemate) suddenly called my attention. “Meg, may naghahanap sa’yo. Yung kalbo sa labas. Siya daw yung nag-alaga sa’yo nung bata ka..” With a blank face, I went to the entrance door and saw an unfamiliar man. I thought “Sino to? Ah… si ano… Sino nga ba yun? Si … si …”. He smiled at me and said “Ikaw pala yun. Kaibigan ako ng daddy mo. Ako yung nag-alaga sa’yo nung maliit ka” I smiled at him while I was trying to remember his name. “Ako si Yabut.” Whew! It’s good that he reminded me. “Ay! Oo nga. Hello. Kamusta ka na? Naaalala pa kita…” and so on. He has changed from a cute bad boy to a matured, full of smiles guy who has a noticeably thin hair on top of his head. He had so many experiences to share. From a naughty teenager, babaero and kanto boy in Pasay City, he’s now an employee of our sister company. He now has a wife and a 15-year-old daughter who’s doing quite all right. He’s a proud daddy of a maneuvers & trumpets dancer who is soon to be a college student of La Salle or University of the Philippines . Kuya Yabut had been to different countries. Imagine, yung dating pa-jeep jeep lang na taga-kanto eh may tsikot na ngayon. Yung dating nakatira lang sa barung-barong na kapitbahay namin, ngayon ay may magandang bahay na. (Huh! Barung-barong din yung bahay namin noon.) We talked for about 30 minutes. We looked back on my childhood days, on our humble community 14 years ago, our friendly and cool neighbors, his mother Aling Nena who used to scold me due to my kakulitan (ha ha!), my dad (whom he calls Kuya Amado ) and our current lives. Time flies so fast. Namalayan ko nalang na tumatayo na siya to say goodbye. We exchanged contact numbers. Ito pang malupit. Sabi nya sa’kin “Maitim ka parin ngayon” (grrr!!!) “Medyo pumuti na’ko kaso nag-swimming lang ako” I defended. I thanked him for sharing his story. I was truly encouraged. “Bah! Kung kaya nya, I’m sure na makakaya rin namin ng honey ko, ng family ko, ni myra (a good friend)…” I accompanied him to the elevator and waved goodbye. Hanggang ngayon, sa harap ng pc, nakangiti parin ako pag naaalala ko sya.

HE loves me!

2005-04-25T18:49:00.000+08:00

minsan, dumarating talaga sa buhay ko yung sobrang kalungkutan o kaya inis, kaya nadadamay lahat ng mga ginagawa ko pati yung mga taong nasa paligid ko. as in badtrip talaga. para sa'kin, hindi magandang pagkakataon yun pero feeling ko para kay GOD, challenge yun para iparamdam NYA yung presensya NYA. paano? He tells me that He's there for me by using other people to comfort me. tulad nito:

1. chocolate - dalawang tao na ang nagbigay sa'kin nito, sa magkaibang pagkakataon, nung sobrang lungkot ko. yung isa in a form of chocolate bar, basta inabot nalang nya. yung isa naman, unusual talaga. nag-overtime kasi ako sa office nun tapos yung janitress sa office, binigyan ako ng hot chocolate sa cup. na-touch talaga ako.

2. ulan - paghumihingi ako ng sign, isa ito sa mga pinaparating ni GOD.

3. angel - naniniwala ka ba dun? ako naniniwala ako na yung angel ko laging nagpapanggap na driver. college pa'ko nun, bumabagyo at baha, may pedicab driver na nagsakay sa'kin, sa classmate ko at kay maries (to think na ayaw nang bumyahe nung iba). hindi sya actually nagdrive, nagtulak lang sya, dalawa sila ni maries, hanggang makarating kami sa blumentritt. imagine, basang-basa silang dalawa pero nakangiti parin. buti nalang nandun sya.pagod narin kasi kami kalalakad eh/ another, kakatapos lang ng ulan nun, maries and i decided to walk kasi wala ngang masakyan at gabi na. we got ourselves into a place na dead-end na pala. hindi na kami makabalik sa pinanggalingan namin kasi trapped na kami sa baha na may kahalong mga langis. madilim pa.medyo isolated yung lugar pero bigla nalang may dumating na tricycle sa tapat namin at isinakay kami./ higschool, walking distance lang yung school, madaling araw palang naglalakad na'ko mag-isa. syempre may kahalong dasal yun na sana may makasabay ako. lagi naman, may tricycle din akong nakakasalubong para bigyan ng ilaw yung dinadaanan ko.

4. si maries - i feel so blessed. may "feelings" detector yata tong taong to. lagi nalang kapag malungkot ako, lagi nya akong pinapasaya at binibigyan ng lakas ng loob. sa kanya ko lang na-feel na bukod sa'kin, may isa pang taong nagmamahal at tumatanggap ng buong puso sa pamilya ko at sa akin. I love this guy!

marahil maraming mababawan sa lahat ng ito. oks lang. blog ko naman 'to eh. he he. "Each day of my life, I'll always be thankful to GOD." sana manatiling bukas ang puso,isip at kaluluwa ko para makita at maramdaman araw-araw kung gaano ako kamahal ng DIYOS.

i love you sabado

2005-04-23T14:47:00.000+08:00

Thank God , I’ve survived another week at Cic. Kahit na hindi pa rest day, para sa’kin rest day narin kasi balik na naman ako sa 9th floor. Kahit na walong oras lang ang office hours, sulit na sulit na’ko dun. Sobrang saya kasi kasama ko na naman ang mga friends ko. Medyo badtrip nga lang ng konti kasi halos kalahating araw kong in-update itong blog ko pero hindi ko masyadong napaganda. Sabi nga sa’kin ni kateh, okay rin ang blog kasi kahit malayo yung mga friends mo, updated ka parin sa kanila. Sabi ko naman, (may buntong hininga) siguro, yung blog ko forever nang ganun. Yung entries lang ang maa-update pero hindi yung template. Kainis! But I’ll do my best to improve my own blog. Unti – unti … (lunok…)

mahirap mag-edit ng template

2005-04-23T11:33:00.000+08:00

huwaaahhhh!!!

Pangungulila

2005-04-20T16:39:00.000+08:00

Bakit kaya ganun? Every time na happy ka, as in yung sobrang saya to the tenth power, lagi nalang may kasamang lungkot sa bandang huli. Minsan nga naisip ko, hindi kaya part talaga yun nang buhay para lang ma-appreciate mo yung happiness and fulfillment na nadama mo nung time na yun. Kasi naman ang tao (guilty ako) minsan hindi marunong mag-thank you at tumanaw ng utang na loob. Kaya tuloy medyo binibigyan ng leksyon.

Naisip ko nga yung mga kaibigan kong babae (dose kaming lahat isama mo na yung isang pa-girl), sobrang saya nang samahan namin pero dumating yung time na nagkahiwa-hiwalay kami. Nakakalungkot kasi kahit na alam mong friends parin kayo, iba parin yung nagkikita kayo lagi at nagkukwentuhan. Namimiss ko na yung sabay-sabay na paglulunch, pagtuturbo notes, pagbubulungan na dinig rin naman at yung kulitan (isama mo na yung sapilitan naming page-english mula alas-otso hanggang alas-diez ng umaga). Namimiss ko na yung samahan na kusa nalang pinagtibay ng pinaghalo-halong interes, istorya ng buhay at kalokohan (kadalasan). Ngayon, magkakahiwalay na kami. Sino kaya sa grupo naming ang walang utang na loob at hindi marunong mag-appreciate?! Yan tuloy, binigyan ng leksyon at nalungkot kaming lahat. Sana ma-terminate na sya kung sino man sya. (joke lang)

Isa lang ang ipinagpapasalamat ko… sa mundong ito, walang bagay na permanente. Kung may lungkot man o paghihiwalay, naniniwala ako na magiging maayos at mababago rin ang lahat. Balang araw, magkakasama at sasaya rin muli kami pero sa pagkakataong iyon, sinisigurado kong bawat minuto o segundo ay maa-appreciate at ipagpapasalamat ko. Hay...i miss my friends.

first entry

2005-04-14T18:21:00.000+08:00

wala lang.